خط قرمزهای جشن های نیمه شعبان

خط قرمز جشن های نیمه شعبان

خط قرمزهای جشن های نیمه شعبان


خط قرمزهای جشن های نیمه شعبان

«پرهیزهایی که باید یک برگزارکننده جشن نیمه شعبان مراعات کند.
یک عناوینی را من برای شما به صورت خلاصه و مختصر میگویم؛ حالا اگر دوستانی مفصل تر بخواهند، بعدا می‌توانم مفصل تر در اختیار آنها بگذارم.
مثلا از عناوینی که مورد نظرم هست: «هیچ وقت در جشن‌های نیمه شعبان به بحث‌هایی که مورد اختلاف بزرگان و مردم هست، وارد نشوید» بحث‌هایی مثل «علایم ظهور»، بحث‌هایی مثل «رجعت»، بحث‌هایی که مردم و بزرگان در آن اختلاف نظر دارند. اینها را در سطح جامعه مطرح نکنید. بعضی از بحث‌ها هست راجع به امام زمان است که ممکن است خدای نکرده در ذهن مردم شبهاتی را ایجاد کند. لزومی ندارد اینها را ما مطرح کنیم. اینها را باید گذاشت برای همان مجالسی که اختصاصیِ اهل فن آن هست. بحثِ اختلافی را مطرح نکنید. مردم را سمت و سو ندهیم به سمت این که بروند دنبال خواب و رؤیا و مکاشفه و از این حرف‌ها. چقدر جامعه ما در این سال‌های اخیر از اشاعه این فرهنگ، صدمه خورده است؟ چقدر با این ابزار، شارلاتان‌هایی سر مردم کلاه گذاشتند؟ «من خواب دیدم که فلان»، «در رؤیای صادقی دیدم که به من گفتند که به شما بگویم مثلا فلان پول را خرج کنید» یا «من ارتباط دارم با حضرت»؛ اینها همه‌اش حرف‌هایی هست که یک غاز هم نمی‌ارزد و به هیچ وجه دنبال آن نباید رفت. من منکر رؤیای صادقه نیستم؛ ولی رؤیای صادقه به این آسانی‌ها در اختیار مردم گذاشته نمی‌شود. اساسا از این فرهنگ دوری کنیم. ما برای اثبات امام زمان‌مان و اثبات حقانیت امام زمان نیازی به خواب و رؤیا و مکاشفه نداریم، آن قدر استدلالات قوی و محکم عقلی و نقلی وجود دارد که ما را بی‌نیاز کند. شاید در اسلام موضوعی بیش از مهدویت در آن صحبت نشده و مطلب نوشته نشده و کتاب نوشته نشده است. نیازی نداریم به این حرف‌ها، لذا در جشن‌های‌مان از این مطالب مطرح نکنیم.
خدای ناکرده، خدای ناکرده، جشن‌های ما نباید آلوده بشود به چیزهایی که شبهه شرعی دارد شود. مداحی‌هایی که شبهه‌ناک است، حضور خانم‌ها و آقایانی در محیطی که ـ خدای ناکرده ـ احتمال حرام است، شبهه‌ناک است. اگر مقدور نیست که ما مجلس‌مان را خانم‌ها و آقایان را از هم جدا بکنیم، حداقل می‌توانیم که در دو برنامه برگزار کنیم؛ آقایان جدا،‌ خانم‌ها هم جدا. خدای ناکرده مجلس ما تبدیل به مجلس گناه نشود. نباشد که به خاطر برنامه جشن نیمه شعبان، مثلا بچه‌هایی که دارند کار می‌کنند، زحمت می‌کشند، نماز‌شان یا آخر وقت بیفتد، یا خدای ناکرده قضا بشود. بارها من دیدم، دوستانی شب تا نصف شب، تا نزدیک‌هایی سحر دارند کار می‌کنند، زحمت کشیدند، می‌خواهند دکور بزنند، صبح نماز آنها قضا می‌شود، به خاطر یک مستحب، یک واجب از آنها فوت شده است.
در یک بخشی از عرایضم توضیح دادم، خدای ناکرده رفتار ما با کسانی که در همین جشن دارند خدمت می‌کنند، طوری نباشد که باعث رنجش صاحب الزمان بشود.
سعی کنیم که شبهه و شبهه قوی در مجلس، طرح نکنیم. اگر هم شبهه‌ای طرح می‌کنیم، اولاً عنایت داشته باشید این شبهه‌ای باشد که مورد سؤال اکثر مردم هست؛ و ثانیاً جواب آن را به قدر کافی طوری بدهیم که مطمئن بشویم که همه شنوندگان قانع شدند. این طور نباشد که یک مستمعی شبهه‌ای را بشنود و از جواب آن قانع نشود و عوض این که در جشن ما چیزی یاد گرفته باشد یک شبهه‌ای به شبهات او اضافه بشود و از مجلس برود بیرون.
ورود در بعضی از مسائل اجتماعی، در جشن نیمه شعبان که باعث اختلاف بین مردم می‌شود؛ لزومی ندارد. در مجلس ما ممکن است افراد با فکرها و ایده‌های مختلف باشند، با گرایش‌های مختلف باشند، ما نباید وارد بحثی بشویم که عده‌ای را خوش بیاید، عده‌ای بدشان بیاید.
مجالس را خیلی طولانی نکنیم که مردم خسته بشوند. مردم آمدند که یک بهره‌ای ببرند، نباید آنها با خستگی از مجلس بروند بیرون.
وقت شناس باشیم و سعی کنیم که برنامه‌های ما به موقع انجام بشود. اگر گفتیم «برنامه ساعت هشت شروع می‌شود» هشت، شروع بشود، نگذاریم هشت و نیم، یک ربع به نُه شروع کنیم. حداکثر ده دقیقه تأخیر که آن تأخیر هم حتما مجری عذرخواهی کند. سرِ موقع هم تمام بشود. اگر قرار است ده تمام بشود، تا یازده طول ندیم به خاطر دیر آمدن و شام و چه و چه و چه. مردم به موقع بیایند و به موقع هم بروند. ما مسلمان‌ها بیش از سایر ملل، شایسته مراعات نظم هستیم و باید نظم را مراعات بکنیم.
مطالب دیگری هم شاید باشد مورد نظر عزیزان که من دیگر بحث را اینجا خاتمه می‌دهم و چند دقیقه‌ای را در خدمت عزیزان هستم که اگر سؤالی و مطلبی هست که پاسخگو باشم، در خدمت‌تان باشم.

دیدگاهتان را بنویسید